ذكر وقايع سال چهار صد و هفتم از رحلت خير البشر از جمله وقايع اين سال محاربه ميان علاء الدّولة بن كاكويه و كردان جوزقان بود . تفصيل اين واقعه در تواريخ معتبر بر اين منوال مسطور است كه علاء الدّولة بن كاكويه پسر عمّ خود ابو جعفر ، را به ايالت ولايت شاپور و اكراد جوزقان فرستاد و ابو الفرج بابونى را كه از جملهء رؤساى آن ديار بود [ به همراه او بر كردها فرماندار كرد ] « 1 » . اكثر آن مردم ، بلكه تمامى آن ديار ، با ابو الفرج در مقام اطاعت و انقياد مىبودند . بعد از اندك مدّت با ابو جعفر منازعتى پيدا شد و روزبه‌روز عداوت ميانهء ايشان استحكام مىيافت تا آنكه كار به جايى رسيد كه هر يكى در صدد كشتن يكديگر شدند . چون اين خبر به علاء الدّوله رسيد هر دو ايشان را نصيحت كرده ميانهء ايشان مصالحه فرمود . امّا عداوت باطنى همچنان استحكام داشت تا آنكه آخر الأمر ، روزى ابو الفرج را به دست آورده به قتل رسانيد . و چون كردان جوزقان اين معنى را مشاهده نمودند در صدد انتقام درآمدند و علاء الدّوله [ ابو منصور پسر عمّ خود ، برادر بزرگ أبى جعفر ، را به حكومت آن ناحيه برقرار كرد و فرهاد بن مرداويج و علىّ بن عمران را همراه او روانه داشت ] « 2 » . چون جوزقانيان از توجّه اين جماعت خبر يافتند دانستند كه ايشان طاقت مقاومت آنها ندارند ؛ بنابراين ، در خفيه جماعتى را پيش علىّ بن عمران ، كه اصل از قبيلهء ايشان بود ، فرستاده التماس نمودند كه نوعى كنند كه علاء الدّوله از سر گناه ايشان درگذرد . علىّ بن عمران در صدد

--> ( 1 ) . گسيختگى مطلب از الكامل ابن أثير اصلاح گرديد . ( 2 ) . جمله در هر سه نسخه فاسد و مشوش بود . مطب بين [ ] از الكامل اضافه شد .